یکی از صفات خداوند، صفت «حیّ» یعنی زنده بودن است. اما معنای روشنتر این صفت چیست؟
صفت «حیّ» دو کاربرد دارد. یکی مخصوص مخلوقات است و دیگری در مورد خداوند اطلاق میگردد.
*معنای اوّل: این که موجود به گونهای باشد که تغذیه و تولید مثل داشته و رشد کند.
این معنای حیات مستلزم نقص و نیازمندی است. زیرا لازمهی رشد و نموّ آن است که موجود رشد یابنده، قبلا کمالی را نداشته باشد و با رشد و نمو آن را بدست آورد و حال آنکه خداوند اینگونه نیست.
*معنای دوم: این که موجود به گونهای باشد که بداند و با اختیار خود کار انجام دهد.
این معنای حیات از اوصاف ذاتی و ثبوتی خداوند به شمار میآید.
بنابراین معنای حیات در مورد خداوند آن است که وی موجودی است دانا که به اختیار خود کارها را صورت میدهد.
(برگرفته از حاشیه ی شرح کشف المراد از استاد علی شروانی)