بسم الله الرحمن الرحیم

به هر ترتیبی که شده نمازتان را بخوانید!

چون خدای متعال نور آسمان و زمین است، راه رسیدن به او هم عنوانی نورانی است. از طرفی گناه و معصیت که عصیان و سرپیچی از خداوند است، عنوانی ظلمانی و تاریک است. انسانی که خود را از گناه و معصیت دور نگاه داشته فطرتش دوست­دار همه­ی عناوین نورانی بوده و از هر گناهی هم منزجر خواهد بود. اما کسی که خود را آلوده به گناه و عصیان کرده، گرد و غبار غفلت را بر فطرت خدا جوی خویش نشانده و در تاریکی و ظلمت به سر می­برد؛ چنین شخصی نه تنها طالب نور نیست؛ بلکه با عناوین نورانی سنخیت کمتری داشته و از آن­ها دوری می­جوید. هر قدر تاریکی وجودی انسان بیشتر شود، انزجار از او نورانیت بیشتر خواهد شد، تا جایی که دیگر علاقه­ای به ارتباط با خدای متعال نداشته و از انجام کارهایی که راه بندگی خدای تعالی است دوری می­گزیند. اگر کسی با خواندن نماز خود را در فشار روانی می­بیند؛ توجه داشته باشد که این ظلمت­های درونی­اش هستند که اجازه نمی­دهند از این نردبان نورانی بالا رفته و به کمال معنوی خود دست یابد.

برخی از گناه­کاران بدون توجه به این مسأله­ی مهم، به جای آنکه اشتباهات رفتاری خود را کنار گذاشته و خود را از ظلمت گناه و معصیت نجات دهند، نردبان نورانی نماز را کنار گذاشته و راضی می­شوند همچنان در ظلمت و تاریکی گناه باقی بمانند. غافل از اینکه این فشار روانی، جلوه­ی کوچکی از حقیقت برزخی آنهاست که بعد از مرگ با آن محشور شده و مجبورند تا ابد با آن همراه باشند. برخی دیگر وقتی با چنین تعارضی مواجه می­شوند عاقلانه رفتار کرده و همچنان که به نماز خود ادامه می­دهند، سعی در کنار گذاردن اشتباهات رفتاری خود داشته و با صبر و تحمل نیز با استعانت از نورانیت نماز، خود را از ظلمت گناه رهایی می­دهند. بنابراین در این لحظات هم به هر ترتیبی که شده نماز را بخوانید و اجازه ندهید حتی دو رکعت از نمازتان هم قضا شود.