بسم الله الرحمن الرحیم

معنای «انا قتیل العَبَرَه» چیست؟

اضافه شدن «قتیل (کشته)» به العبره (اشک)» ، اضافه­ی سبب به مسبب است. بنابراین، جمله­ی «من کشته­ی اشکم» بدین معناست که کشته شدن من، سبب جاری شدن اشک است. این جمله در احادیث نیز چین تفسیر شده است:

الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه­السلام) : أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَرَ.[1]

من کشته­ی اشکم. مؤمنی از من یاد نمی­کند، جز این­که می­گرید.

در واقع «أنا قتیل العبره» به یک پدیده­ی مهم و تنبّه آفرین اجتماعی و تاریخی اشاره دارد که کشته شدن هیچ کس در طول تاریخ، به اندازه­ی کشته شدن سید الشهدا، غم انگیز و گریه آور نبوده و نیست. … درباره­ی هیچ کس جز امام حسین (علیه­السلام) گزارش نشده است که همه­ی پیامبران از آدم ابوالبشر تا خاتم الأنبیاء (صلی­الله­علیه­وآله) و خاندان پیامبر و جمعی از اصحاب پیامبر خدا قبل از تولدش، بر او گریسته باشند و نیز فرشتگان، پریان، حیوانات و زمین و آسمان بر او گریه کرده باشند و حتّی دشمن هم بر او گریسته باشد. در طول تاریخ کسی را سراغ نداریم که مردمی بیش از یک­هزار و سیصد سال، بر او بگریند.

آری! سید الشهدا «کشته­ی اشک» است؛ اشکی که تا وقتی انتقام خون همه­ی مظلومان تاریخ را از ستمگران باز نستاند و آرمان­های حسینی را به رهبری فرزند بزرگوارش مهدی آل محمد، در جهان تحقق نبخشد، همچنان بر گونه­های مؤمنان راستین و علاقمندان به خاندان رسالت، جاری خواهد بود.

برگرفته از کتاب «گزیده­ی دانشنامه­ی امام حسین (علیه­السلام)». صفحات 803 و 804

روز عاشورا، علامه­­ی بحرالعلوم به همراه گروهی از طلاب با استقبال عزاداران حسینی حرکت کردند. به محله طُوَیرَج که رسیدند، ناگهان علامه با آن کهولت سن و موقعیت اجتماعی داخل جمعیت شد و با شوری وصف ناپذیر به سینه زدن پرداخت. علما و طلاب هر چه تلاش کردند تا مانع کار او شوند تا مبادا صدمه­ای به ایشان وارد شود موفق نشدند. پس از عزاداری یکی از خواص پرسید چه رویدادی پیش آمد که اینگونه سر از پا نشناختید؟!

علامه فرمود: با رسیدن دسته­ی عزاداری ناگهان چشمم به محبوب دلها امام عصر (عجل­الله­تعالی­فرجه) افتاد. دیدم آن گرامی با سر و پای برهنه، با چشمی اشکبار به سر و سینه می­زنند. به همین جهت آن منظره مرا به این حال انداخت که قرار از کف دادم. (میر مهر ص111)

....................................

اشعار مرحوم حلّی گمشده­ی من بود تا اینکه آن اشعار را پیدا کردم و رفتم در حرم امام حسین (علیه­السلام) و مشغول خواندن آن اشعار شدم. ناگهان سیّدی را دیدم که در برابرم ایستاده و به اشعارم گوش می­دهد و گریه می­کند چون به این بیت رسیدم:

أیَقتُلُ ظَمآناً حُسَینُ بِکَربَلا   وَ فی کُلِّ عُضوٍ مِن أنامِلِهِ بَحرٌ

آیا حسین را در کربلا تشنه به شهادت رساندند   در حالی که در هر گوشه از کربلا دریایی از آب بود

گریه­ی آن بزرگوار شدید شد و رو به سوی ضریح امام حسین (علیه­السلام) کرد و این بیت را تکرار نمود و همچون زن جوان مرده می­گریست. همین که اشعار را به پایان بردم، دیگر آن بزرگوار را ندیدم! به هر کجا رو نمودم اثری نیافتم ... (میر مهر ص111)    

   امام ، انسان کامل و گل سر سبد عالم هستی است. آرزوی هر انسانی این است که به نوعی به خوبی­ها نزدیک شود و از بدی­ها دور گرد. پس محبت اجمالی به امام معصوم که پاسخگوی تمامی نیازهای فطری بشر است در عمق فطرت همه­ی انسانها نهفته است. کسی که امام خود را بشناسد در واقع به سرچشمه­ی تمام پاکیها دست یافته. سرچشمه­ای که امید و آرزوی هر انسانی است.

وقتی امام را اینگونه دیدیم، طبعا ارتباطی روحی با او برقرار خواهیم کرد. با خوشیهایش خوشحال می­شویم و با حزن و اندوهش اندوهگین می­گردیم. این نوع ارتباط، هم نشانه­ی عمق ارتباط فکری با انسان کامل است و هم راهنمای انسان به سوی ارتباط قلبی بیشتر با این دریای از خوبیهاست که نتیجه­اش بهره­مند شدن بیش از پیش از برکات آن امام است.

پس عزاداری سید و سالار شهیدان نشانه­ی عمق دلدادگی به آن امام معصوم و بستری برای پیشرفت خود انسان است. روح عزاداری، غم و اندوه­ی است که در درون انسان ایجاد می­گردد. نحوه­ی ابراز این اندوه درونی بسته به فرهنگ و آداب و رسوم مردم دارد. یعنی هر ملتی با توجه به عرف و فرهنگ خود عزاداری کرده و خود را در غم آنها شریک می­داند.

حال سؤال اساسی این است که آیا از هر ابزاری برای ابراز این غم می­توان استفاده کرد یا خیر؟ و اصولا آیا در کنار عرفی بودن ابزار عزاداری، معیار و چارچوبه­ی هم برای این ابزار وجود دارد یا خیر؟

در پاسخ به این سؤال می­توان گفت که قطعا استفاده از هر نوع ابزاری در این مسیر صحیح نمی­باشد. این عزاداری چون در مسیر دین و معنویات است باید به گونه­ای باشد که در چارچوبه­ی دین بوده و موجب ضعف و سستی پایه­های دین نشود. برخی از شیوه­های عزاداری (علی حسن فعلی عزادار) در واقع ترویج خرافات می­باشد. و برخی دیگر از این شیوه­ها موجب سست کردن پایه­های دین و زشت کردن چهره­ی زیبای اسلام برای کسانی باشد که قصد آشنایی با این دین مقدس را دارند. پر واضع است که ما باید چهره­ی زیبایی از دین خود به دنیا ارائه دهیم تا تشنگاه حقیقت و معنویت را به سوی این دین متین راهنما شویم و نیز بدیهی است که این شیوه­های عزاداری نباید به گونه­ای باشد که چهره­ی زیبای دین، زشت جلوه کند و تصویری زشت، خرافی و غیر معقول از دین ارائه شود.

قمه زنی یکی از کارهایی است که قطعا در شرایط کنونی موجب سست شدن پایه­های دین و مذهب می­گردد. ممکن است که انجام این کار در صد سال پیش را بتوان به گونه­ای توجیه کرد (البته طبق برخی از مبانی فقهی) اما در شرایط کنونی دنیا که تصاویر آن در کوتاهترین زمان در همه جا پخش شده و موجب فراری شدن بسیاری از قلوب از اسلام می­گردد قطعا جایز نمی­باشد. به نظر بنده کسانی که برای توجیه این کار به فتوای فقهای هفتاد سال گذشته همچون میرزای نائینی و بزرگان دیگر استناد می­کنند، توجه به این مطلب مهم ندارند که اگر این فقهای بزرگوار در این زمان هم حضور داشتند و مفاسد جانبی آن را ملاحظه می فرمودند ، آیا باز هم فتوا به جواز این کار می­دادند یا اینکه آن را تحریم می کردند؟!

پس شایسته است که به دور از هرگونه تعصب و کم خردی، به دنبال شیوه­های عزاداری معقول باشیم تا هم خود بهترین بهره را از این عرض ارادت ببریم و هم قلب مطهر امام زمان (ارواحنا له الفداه) را شاد کرده باشیم.   

http://www.yazdfarda.com/news/28268.html