بسم الله الرحمن الرحیم 

ما را یاد کردی ما هم تو  را یاد می کنیم

حضرت آیت الله شیخ عبد القائم شوشتری که خود از اولیای الهی و دلسوخته گان حضرت است ، می فرمودند: در یک روز جمعه ، بنده به مسجد مقدّس جمکران مشرّف شده بودم ، نماز امام زمان «عَجَّل اللهُ تَعالَی فَرَجَهُ الشَّریف»  را در داخل مسجد خواندم سپس در صحن ، در نقطه ای خلوت دو رکعت نماز استغاثه به حضرت را با دعای «سَلامُ الله ِ الکامِل التَّام . . . » زیر آسمان خواندم . ( این دعا در مفاتیح  الجنان و قبل از مناجات خَمسَ عَشَرَه است ) به خانه برگشتم و بعد از نماز خوابیدم ، در خواب حضرت مهدی «عَجَّل اللهُ تَعالَی فَرَجَهُ الشَّریف»  را دیدم که در کنا ر حرم حضرت معصومه «سلام الله علیها» به همراه چند نفر عبور می کنند . . .  من هم پشت سر  آنها حرکت کردم ، حضرت برگشتند و به سمت من آمدند و با نوک انگشتان مبارک روی قلبم زدند و فرمودند ، « ما را یاد کرد ی ، ما هم تو را یاد می کنیم ؛ اُذْکُرُونِی اَذْکُرْکُم » .

بسم الله الرحمن الرحیم

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند . . .

مرحوم میرزای قمی از هم­درسی­های سیّد بحرالعلوم بود. آنها در درس آقا باقر بهبهانی شرکت می­کردند. در آن زمان میرزا در درسش از سید بهتر بود. حتی گاهی اوقات میرزا درس­ها را برای سیّد توضیح می­داد.

میرزای قمی به ایران می­آید و بعد از مدتی که آوازه­ی شهرت علمی سید را می­شنود، از این امر متعجب می­گردد.

وقتی به نجف می­رود نزد سید رفته و علت را جویا می­شود.

سید می­گوید: شبی به مسجد کوفه رفته بودم که دیدم آقایم حضرت ولی عصر (عجل­الله­تعالی­فرجه) مشغول عبادت است. ایستادم تا نمازش تمام شود. بعد از نماز سلام کردم. آقا جواب مرحمت فرمودند و دستور دادند پیش بروم. مقداری جلو رفتم و از روی ادب ایستادم. آقا فرمودند جلوتر بیا! تا چند قدمی ایشان رفتم تا اینکه به آقا نزدیک شدم.

ایشان مرا در آغوش گرفت و به سینه­ی مبارک چسباند. دراین هنگام بود که آنچه خدا خواست به این قلب و سینه سرازیر شد.

خسروا گوشـه ­ی چشمـی بـه من بی­سر و پـــا کــن

ســــوی دل ســــوختـگـان یـک نـظر از بهر خـدا کـــن

نفس نگــذاردم ای شـــه کــه بـــه اخـــلاص بکوشـم

منتــــی جـــــان مــــــرا از ستــم نفس رهـــــا کــــن

حـــــل نشــــــــد دل بـــــــر اثــــــر نـفس پـــرستـی

حــــل آن را تـــو حـوالــت به کف و عقـده گشــا کـــن

آخـــــر ای ابـــر سخــا آب زن ایـــن نــــــار هــــوایــم

تـــــن خــــاکــــی مــــرا خــاک در اهـــل وفـــا کـــن

کــرده­ام گـــم ره وصــل تـو مــن ای کعبــه­ی مقصود

رحـمـــــی دردمــــن از داروی تــــوفیــــــق دوا کـــن

خـون شـد آخر دل «حیران» و خـود از دیـده بـرون شد

از ره لـطــــف شــــها یــــک نـظــــری سـوی گـدا کن

 بسم الله الرحمن الرحیم

از شک مقدّس تا شیرینی یقین

حجت الإسلام اعتمادیان نقل کردند:  در ایامی که جهت تبلیغ در انگلستان بودم، خانمی را دیدم که حادثه­ی عجیبی برایش اتفاق افتاده بود.

آن خانم می­گفت: من مسیحی بودم تا روزی که یکی از دانشجوهای ایرانی به خواستگاریم آمد. او گفت من شیعه هستم و شرط ازدواجم با شما این است که شما هم شیعه شوید.

فرصتی خواستم تا پیرامون اسلام و تشیع تحقیق کنم. بعد از تمام تحقیقاتم همسرم هم پزشک شده بود. خیلی کمکم کرد و همه­ی مسائل برایم حل شد جز یک مسأله و آن موضوع طول عمر امام زمان (علیه­السلام) بود.

ما با هم ازدواج کردیم و بعد از چند سال به حج مشرف شدیم. در منی که برای رمی جمرات می­رفتیم، همسرم را گم کردم. از هر کس با زبان انگلیسی نشانی می­پرسیدم، نمی­دانست.

خسته شدم و گوشه­ای با حال غربت نشستم. ناگهان آقـایی مقابلم آمد که با زبان فصیح انگلیسی صحبت می­کرد. به من گفت: بلند شو برویم رمی جمرات را انجام بده. الآن وقت می­گذرد. بی­اختیار دنبالش راه افتادم و رمی جمرات را انجام دادم.

بعد از رمی جمرات، آن آقا مرا به خیمه رساند. خیلی از لطفش تشکر کردم. او به هنگان خداحافظی فرمود: «وظیفه­ی ماست که به محبان خود رسیدگی کنیم». «در طول عمر ما شک نکن». «سلام مرا هم به دکتر برسان». (نقل از کتاب میر مهر ص355)

دیـدار یـار غــایـب دانـی چـــه ذوق دارد * ابری که در بیـابـان بـر تشنـــه‌ای ببــارد

ای بـوی آشنـایـی دانستـــم از کجایــی * پیغــام وصــل جــانـان پیـــونــد روح دارد

سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسنـدد * فرمـان عقـل بـردن عشقـم نمی‌گـذارد

باشـد که خود به رحمت یاد آورنـد مـا را * ور نــه کــدام قــاصـد پیغــــام مـا گذارد

 بسم الله الرحمن الرحیم

معصومین (علیهم السلام) برای ظهور امام زمان دعا کرده و به سجده می افتند.

امام صادق (علیه­السلام) می­فرماید: وقتی شب جمعه شود، خداوند متعال فرشته­ای را به آسمان دنیا می­فرستد. هنگام طلوع فجر آن فرشته بر عرش و بالای بیت المعمور می­نشیند و منبرهایی از نور را برای پیامبر اکرم، امیرالمؤمنین، حسن و حسین (علیهماالسلام) نصب می­کند. آن بزرگواران بالای آن منبرها رفته و ملائکه و انبیای الهی و مؤمنین دور آن­ها جمع می­شوند و درهای آسمان هم باز می­شود.

هنگام ظهر رسول اکرم (صلی­الله­علیه­وآله) می­فرماید: خدایا! [کجاست] وعده­ی تو که در قرآن به آن اشاره فرموده­ای؟ وعده­ای که فرموده­ای: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضى‏ لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً».

بعد از حضرت رسول، ملائکه و انبیای الهی هم این دعا را تکرار می­کنند. بعد از این پیامبر اکرم، امیرالمؤمنین، حسن و حسین (علیهماالسلام) به سجده افتاده و می­فرمایند: خدایا ! غضب کن. چرا که حریمت شکسته شد، بندگان برگزیده­ات کشته شدند و بندگان صالحت به ذلت و خواری افتادند. پس خداوند خواسته­ی آنها را اجابت کرده و آن، همان زور معلوم است.           

عن أبی عبد الله (علیه­السلام) قال إذا کان لیلة الجمعة أهبط الرب تعالى ملکا إلى السماء الدنیا فإذا طلع الفجر جلس ذلک الملک على العرش فوق البیت المعمور و نصب لمحمد و علی و الحسن و الحسین (علیهما­السلام) منابر من نور فیصعدون علیها و تجمع لهم الملائکة و النبیون و المؤمنون و تفتح أبواب السماء فإذا زالت الشمس قال رسول الله یا رب! میعادک الذی وعدت به فی کتابک و هو هذه الآیة « وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضى‏ لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً » ثم یقول الملائکة و النبیون مثل ذلک ثم یخر محمد و علی و الحسن و الحسین سجدا ثم یقولون یا رب اغضب فإنه قد هتک حریمک و قتل أصفیاؤک و أذل عبادک الصالحون فیفعل الله ما یشاء و ذلک یوم معلوم.[1]

 بسم الله الرحمن الرحیم

دنیای بعد از ظهور (2) روایت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

[الأمالی للصدوق‏] ابْنُ الْمُتَوَکِّلِ عَنْ مُحَمَّدٍ الْأَسَدِیِّ عَنِ النَّخَعِیِّ عَنِ النَّوْفَلِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ الثُّمَالِیِّ عَنْ سَعْدٍ الْخَفَّافِ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): ابن عباس از پیامبر اکرم نقل می­کند که حضرت فرمودند:

«لَمَّا عُرِجَ بِی إِلَى السَّمَاءِ السَّابِعَةِ» ـ زمانی که مرا به آسمان هفتم بردند.

«...نَادَانِی رَبِّی جَلَّ جَلالُهُ یَا مُحَمَّدُ أَنْتَ عَبْدِی‏ وَ أَنَا رَبُّکَ» ـ خدای جل جلاله به من ندا داد: ای محمد! تو عبد من هستی و من پروردگار تو هستم

«فَلِی فَاخْضَعْ وَ إِیَّایَ فَاعْبُدْ وَ عَلَیَّ فَتَوَکَّلْ وَ بِی فَثِقْ» ـ پس فقط برای من خضوع کن و فقط مرا عبادت کن و فقط بر من توکل کن و فقط بر من اعتماد کن. 

«فَإِنِّی قَدْ رَضِیتُ بِکَ عَبْداً وَ حَبِیباً وَ رَسُولًا وَ نَبِیّاً» ـ پس من رضایت دادم که تو عبد، حبیب، رسول و نبی من باشی.

«وَ بِأَخِیکَ عَلِیٍّ خَلِیفَةً وَ بَاباً فَهُوَ حُجَّتِی عَلَى عِبَادِی وَ إِمَامٌ لِخَلْقِی» ـ و رضایت دادم به برادرت علی که خلیفه­ی تو و باب تو باشد و حجت من بر بندگانم باشد و امام و پیشوا بر خلقم باشد.

«بِهِ یُعْرَفُ أَوْلِیَائِی مِنْ أَعْدَائِی وَ بِهِ یُمَیَّزُ حِزْبُ الشَّیْطَانِ مِنْ حِزْبِی» ـ به وسیله­ی او اولیای من از دشمنانم شناخته می­شوند، و به وسیله­ی او حزب شیطان از حزب من تشخیص داده می­شوند.  

«وَ بِهِ یُقَامُ دِینِی وَ تُحْفَظُ حُدُودِی وَ تُنْفَذُ أَحْکَامِی» ـ به وسیله­ی او دین من پا بر جا می­ماند و حدود و احکام من محفوظ می­ماند.  

«وَ بِکَ وَ بِهِ وَ بِالأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِهِ أَرْحَمُ عِبَادِی وَ إِمَائِی» ـ به وسیله­ی تو و او و ائمه از فرزندانش به بندگان خود رحم می­کنم.

«وَ بِالْقَائِمِ مِنْکُمْ أَعْمُرُ أَرْضِی بِتَسْبِیحِی وَ تَقْدِیسِی وَ تحلیلی [تَهْلِیلِی‏] وَ تَکْبِیرِی وَ تَمْجِیدِی» ـ به وسیله­ی قائم از آنها زمین را با تسبیح و تقدیس و تحلیل و تکبیر و تمجید خود آباد می­کنم.

«وَ بِهِ أُطَهِّرُ الْأَرْضَ مِنْ أَعْدَائِی» ـ و به وسیله­ی او زمین را از وجود دشمنانم پاک می­کنم.

«وَ أُورِثُهَا أَوْلِیَائِی» ـ و آن را به میراث اولیایم در می­آورم.

«وَ بِهِ أَجْعَلُ کَلِمَةَ الَّذِینَ کَفَرُوا بِیَ السُّفْلَى وَ کَلِمَتِیَ الْعُلْیَا» ـ و به واسطه­ی او کلمه­ی کافران را پست و کلمه­ی خود را در بالای کلمات قرار می­دهم.

«وَ بِهِ أُحْیِی عِبَادِی وَ بِلادِی بِعِلْمِی» ـ و به وسلیه­ی او بندگان و سرزمینهای خود را با علم خود زنده می­کنم.  

«وَ لَهُ أُظْهِرُ الْکُنُوزَ وَ الذَّخَائِرَ بِمَشِیَّتِی» ـ و برای او و با مشیت خود گنجها و ذخایر زمین را ظاهر می­کنم.  

«وَ إِیَّاهُ أُظْهِرُ عَلَى الأَسْرَارِ وَ الضَّمَائِرِ بِإِرَادَتِی» ـ اسرار و نهانهای مردم را با اراده­ی خود برای او ظاهر می­کنم.  

«وَ أَمُدُّهُ بِمَلَائِکَتِی لِتُؤَیِّدَهُ عَلَى إِنْفَاذِ أَمْرِی وَ إِعْلَانِ دِینِی» ـ و با ملائکه­ی خود او را یاری خواهم کرد تا تو را بر جاری کردن احکام و آشکار کردن دینم یاری کنم.

«ذَلِکَ وَلِیِّی حَقّاً» ـ او به حق ولی من است.

«وَ مَهْدِیُّ عِبَادِی صِدْقاً[1]» ـ و به صداقت هدایت کننده­ی بندگان من است.  

[1]   . بحارالأنوار ج : 18 ص : 342و 344/ الأمالی‏للصدوق ص : 632 و 633

 بسم الله الرحمن الرحیم

دنیای بعد از ظهور (1) روایت امیرالمؤمنین (علیه السلام)  

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در ضمن خطبه­ای طولانی می­فرمایند:

«... و لو قد قام قائمنا» وقتی که قائم ما قیام کند.  

«لأنزلت السَّماءُ قطرها» آسمان بارانهای رحمت خود را بر زمین فرو می­ریزد.

«و لأخرجت الأرضُ نباتها» زمین همه­ی گیاهان خود را خارج می­کند. در آن زمان سرتاسر کره­ی زمین سرسبز می­شود و مردم از نعمت آب و هوای وطلوب بهره­مند می­شوند.

«و لَذهبت الشهناء من قلوب العباد» کینه­ها از قلوب بندگاه خداوند پاک می­شود. با از بین رفتن کینه صلح و آرامش در میان مردم حکم فرما می­شود و مردم دنیا با آرامش در کنار یکدیگر زندگی می­کنند.

«و اصطلحت السباع و البهائم حتی تمشی المرأه بین العراق إلی الشام لاتضع قدمیها إلاّ علی النبات و علی رأسها زبّیلها لایهیجها سبع و لاتخافه».[1] حیوانات وحشی و چهار پایان رام می­شوند تا جایی که خانمی فاصله­ی بین عراق تا سوریه را پیاده طی می­کند و در این فاصله قدمهای خود را جز بر روی گیاه بر چیزدیگری نمی­نهد و این خانم در حالی که زنبیلش را بر سر دارد (کنایه از آرامش در راه رفتن) حیوانی او را به هیجان در نمی­آورد و او را نمی­ترساند.

­نکته­ی قابل توجه در این فقره از روایت، وسعت و شدت عدالت گستری آن حضرت است. امام زمان (عجل­الله­تعالی­فرجه)  آنچنان عدالتی را در جهان حاکم می­کنند که در محدوده­ی حکومت ایشان حتی حیوانات وحشی هم نباید به حیوانان دیگر ظلم کنند لذا این حیوانات علف خوار می­شوند. حضرت چنان عدالتی را در دنیا برقرار می­کنند که یک خانم یا خیال راحت تک و تنها به مسافرت می­رود و حتی حیوانات هم او را به هراس نمی­اندازند. 

   [1]   ـ بحار الأنوار 52/316/11

 بسم الله الرحمن الرحیم

علائم ظهور (1)

 مردم یکدیگر را دروغگو می­خوانند

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرمایند: قبل از ظهور حضرت، سالهایی بر مردم می­گذرد که در این سالها خدعه و نیرنگ در جامعه گسترش پیدا کرده تا جایی که انسانهای راستگو و درستکار را تکذیب می­کنند و سخن آنها را نمی­پذیرند و در مقابل انسانهای دروغگو و حیله­گر مورد تصدیق مردم قرار می­گیرند. این اختلاف در میان مردم و حتی شیعیان آنقدر بالا می­گیرد که مسلمانان از یکدیگر برائت جسته، یکدیگر را لعن می­کنند و به روی یکدیگر آب دهان می­اندازند. (بحارالأنوار ج : 52 ص : 245 و246)

قبل از ظهور، اسلام غریب می­شود

قبل از ظهور حضرت، اسلام و دین خدا در غیبت قرار می­گیرد. معنای غربت دین خدا عمل نکردن مردم به احکام دینی و یا کم اطلاعی و یا حتی بی اطلاعی از احکام دین خداست. به عنوان نمونه الآن شاهد هستیم که برخی از به اصطلاح روشن فکران، دین خدا و وحی را تا حدّ تعالیمی بشری و قابل تغییر تنزّل می­دهند، تا جایی که افکار خود را فرا دینی و به اصطلاح آزاد اندیشانه می­پندارند و به دانشجویان خود اینگونه تلقین می­کنند که حتی اگر تعصّب دینی داشته باشید و بخواهید در چارچوب دین حرکت کنید، افکار خود را اسیر کرده و نمی­توانید درست فکر کنید. برخی از آنها حتی دین را افیون و مایه­ی عقب ماندگی جوامع دانسته، یکدیگر را به خروج از ملایت الهی ترغیب می­کنند (بحارالأنوار ج : 52 ص : 191)