بسم الله الرحمن الرحیم

عید به معنای «عود» و بازگشت است. در عید نوروز، طبیعت نفس تازه­ای کشیده و به زندگی باز می­گردد. هر چند که عید واقعی انسان زمانی است که به خلقت اولیه و فطرت خود باز گردد و دست از گناه و آلودگی شسته و به آغوش رحمت الهی پناه برد. ورود به فصل بهار هم می­توان به نیک­فالی گرفت تا با درس گرفتن از زندگی دوباره­ی طبیعت، نشاطی تازه گرفته و با اشتیاق بیشتری در راه بندگی خدای یکتا قدم برداریم.

یکی از سنت­های پسندیده­ی ما ایرانی­ها، سنت گرامی­داشت نوروز و عید دانستن آن است. این  سنت مورد تأیید ائمه­ی معصومین (علیهم­السلام) قرار گرفته و آن­ها هم ضمن یادکرد از این ایّام به عنوان «نیروز الفُررس؛  نوروز فارس» فرموده­اند: نوروز از ایّام ماست که مردم فارس آن را حفظ کردند و اعراب آن را رها کردند.

یکی از سنّت­های خوب مردم ایران در ایام نوروز، سنّت صله­ی رحم و دید و بازدید از بستگان و آشنایان است.  امام محمد باقر (علیه­السلام) در رابطه با صله­ی رحم می­فرماید: صله­ی ارحام، پاک کننده­ی اعمال، رشد دهنده­ی اموال، دفع کننده­ی بلاها، آسان کننده­ی حساب در روز قیامت و موجب به تأخیر افتادن اجل است.[1]

ذکر چند نکته و تذکر اخلاقی در مورد دید و بازدیدهای نوروز:

1.      برخی از جوان­ها و نوجوان­های عزیز، به نوعی از اطاعت والدین خارج شده و به جای آن­که مطیع آن­ها باشند به اصطلاح ساز خود را می­زنند. همه­ی پدر و مادرها دوست دارند در رفت و آمد با بستگان، فرزندان خود را که میوه­ی زندگی آن­هاست به دنبال خود داشته باشند. اما فرزندان آن­ها که حوصله­ی معاشرت با برخی از بستکان را ندارند از اطاعت والدین سر باز زده و آن­ها مجبور می­شوند بدون فرزندان­شان به مهمانی بروند. چنین روحیه­ای، معمولا موجب آزار و اذیّت والدین  بوده  و گناه بزرگی به شمار می­آید. پیامبر اکرم (صلی­الله­علیه­واله) می­فرماید: کسی که والدین خود را غمگین کند، عاق والدین شده است. امام هادی (علیه­السلام) هم می­فرماید: عاق والدین شدن موجب تنگ­دستی و ذلّت است.  

2.      اگر در رفت و آمد با یکی از اقوام و بستگان مشکل خاصی دارید و احساس می­کنید با رفتن به منزل آن­ها به گناه می­افتید، علاوه بر آن که استثناء در آن میهمانی شرکت نمی­کنید، به گونه­ای از والدین اجازه بگیرید، تا نرفتن شما به آن­جا موجب آزار و اذیت آن­ها را فراهم نیاورد.   

3.      هنگام معاشرت با اقوامی که وضع مالی بهتری دارند به هیچ وجه خود را نبازید و شخصیت انسانی خود را کوچک  نشمارید. فراموش نکنید که ارزش ما انسان­ها به میزان تقوا و تدیّنمان است، نه مال و ثروت.

4.      هنگام معاشرت با بستگانی که وضع مالی پایین­تری دارند، مراقب باشید که به آن­ها با دید حقارت نگاه نکنید و ارزش انسانی­ آن­ها را کوچک نشمارید. با آن­ها با لطف و احترام رفتار کرده و مراقب  باشید که در این امتحان الهی سربلند بیرون آیید. پیامبر اکرم (صلی­الله­علیه­واله) می­فرماید:  برادران ضعیف خود را کوچک به شمار نیاورید. همانا کسی که مؤمنی را تحقیر کند، خداوند متعال میان آن دو در بهشت جمع نمی­کند. اگر شخص تحقیر شده بهشتی باشد، شخص تحقیر کننده وارد بهشت نخواهد شد. مگر آن­که از کار زشتش توبه کند.[2]  

5.      سعی کنید در مصرف میوه و تنقلات، مراعات حال بستگان تنگ­دست و متوسط را داشته باشید . توجه بفرمایید که این سخن هرگز بدان معنا نیست که لب به چیزی نزنید. چون این کار هم پسندیده نیست.

6.      روزها و وسال­های عمر ما سپری می­گردند ودر این میان آنچه برای ما باقی می­ماند اعمال و رفتار ماست. مراقب باشیم که در این میان خداوند را از خود خشنود ساخته و با گناه و معصیت،کوله باری از زشتی­ها برای خود ذخیره نکنیم. در دید و  بازدیدهای عید مراقب حجاب و نگاهتان باشید تا فردای قیامت خود را از زیان­کاران نبینید.  

7.      در دید وبازدیدها خویشتن­دار باشید و عیوب زندگی مردم را برای یک­دیگر بازگو نکنید. این کار گناه بسیار بزرگی است که در قرآن کریم از آن به عنوان خوردن گوشت مرده­ی برادر ایمانی یاد شده است.  

8.      پذیرایی از میهمان، جمع کردن ظروف و پاک کردن آن­ها، از جمله کارهایی است که شما باید بر عهده گیرید. با این کار علاوه بر آن که به والدین خود خدمت کرده و خداوند را از خویشتن راضی کرده­اید؛ در آموختن تجربه­ی اجتماعی و آداب معاشرت هم پیشرفت خوبی پیدا خواهید کرد. البته دختر خانم­های بزرگوار توجه کنند که در رابطه  با میهمان­های نامحرم، کار پذیرایی از آن­ها را به دیگر اعضای خانواده واگذار کنند.  

یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَى دِینِک‏

بسم الله الرحمن الرحیم

چند توصیه­ی اخلاقی پیرامون ماه محرم

معصومین (علیهم­السلام) برترین مخلوقات خدا و وسیله­ی هدایت بشر به سوی او هستند. هر نعمتی که در زندگی خود از خدای متعال داریم، به برکت آن­ها و به واسطه­ی آن بزرگواران به ما رسیده است. روی این حساب چهارده معصوم (علیهم­السلام) حق بسیار بزرگی بر گردن ما دارند. از سویی ماه محرم ماه حزن اهل بیت عصمت و طهارت است. این ایام، ایامی است که چشمان مبارک امام زمانمان حضرت حجت بن الحسن العسکری، لبریز از اشک و ماتم است. آن حضرت چنان در سوگ جدشان حسین (علیه­السلام) می­گریند که به جای اشک، خون گریه می­کنند. حق بزرگی که اهل بیت عصمت و طهارت بر گردن ما دارند، اقتضا دارد تا حق این ایام را ادا کرده و آداب مخصوص آن را به خوبی انجام دهیم.

در این نوشتار بخشی از آداب ماه محرم ذکر می­گردد:

1. مخصوصا در دهه­ی اوّل این ماه در مجالس عزای سید و سرور شهیدان شرکت داشته باشیم. بسیاری از مردم در روزهای تاسوعا و عاشوار در مراسم آن حضرت شرکت می­کنند؛ امّا کسانی که از شب اول در مجالس آن حضرت شرکت می­کنند، مهمان خاص محسوب شده و اجر فراوانی خواهند داشت.

2. هدف از شرکت در این مجالس عرض تسلیت به وجود مبارک امام زمان (عجل­الله­تعالی­فرجه­الشریف) باشد. لذا از همین شب اوّل خود و خواسته­هایمان را فراموش کنیم و سعی کنیم فقط به انگیزه­ی عرض ادب و سرسلامتی به محضر آن حضرت در مجلس عزا حاضر شویم. 

3. خودنمایی و ریا کاری، شرک به خدای سبحان محسوب می­شود و عملی که آلوده به شرک باشد در نزد خدای متعال و اهل بیت عصمت و طهارت ارزشی نخواهد داشت. هدف آن بزرگواران هدایت جامعه به سوی توحید و یگانه­ پرستی بوده است. حال چگونه ممکن است با عملی که بر خلاف هدف تمام انبیای الهی بوده است بتوان به سوی خدا و اولیای او تقرب پیدا کرد! بنابراین شایسته است که از همان اوّل نیت خود را پاک و خالص کنیم و با نیتی الهی در مجالس حضرت حاضر شویم. (البته لازم به ذکر است که شیطان ممکن است به بهانه­ی نبود نیت خالص برخی از ما را از شرکت در مجالس عزای آن حضرت محرم گرداند. اگر کسی تصور کرد نیتش خالص نیست باز هم در مجلس آن حضرت شرکت کند منتهی در راه و در مجلس از خود حضرت بخواهد تا او را از ریا کاری نجات دهد)

4. به حرمت اشک­های مبارک امام زمانمان، در این دهه از خنده و شوخی اجتناب کنیم و با پوشیدن لباس مشکی خود را عزادار جلوه دهیم. حتی تا جایی که در حد توان و ظرفیتمان است از خوشی­های خود بکاهیم.

5. نگاه­مان در این ایام به سوی کربلای حسینی باشد هر چه به عاشورا نزدیک­تر می-شویم، ندای «هل من ناصر» حسینی بلندتر می­رسد. این ندای جانسوز حسینی در تمام گستره­ی تاریخ طنین انداز شد تا جایی که امروز هم به گوش می­رسد. آری! امام ما امروز هم یار و مجاهد می­طلبد. امروز هم کسی را می­خواهد که از خود و شهواتش بگذرد و کربلایی شود. کسی چه می­داند شاید امسال یکی از یاران منتخب آن حضرت ما باشیم؟  

6. در مجالس عزای حسینی کنج خلوتی انتخاب کرده و بی­توجه به اطراف در آن­جا بنشینیم. وقتی نگاهمان به دیگر عزاداران می­افتد، از پیر و جوان و کودک گرفته تا مذهبی و غیر مذهبی؛ به همه به دید تکریم بنگریم و خود را خاک پای آن­ها تصور کنیم. چرا؟ چون آن­ها عزادار و مهمان حسین فاطمه هستند.  

7. امام زمان در این ایام بیشتر به کسانی توجه دارند که خود را از آلودگی گناه و معصیت دورتر کرده و به زینت عبادت مزین شده باشند. لذا تکلیف خود را با همه­ی گناهان حل کنیم و آن­ها را در زباله دان بیندازیم. برای نماز که وصیت تمام انبیای الهی بوده ارزش فوق العاده­ای قائل شویم و سعی کنیم این ستون دین­داری را در اولویت زندگی خود قرار دهید. احترام و تکریم والدین را فراموش نکنیم و با خدمت به آنها خود را در معرض بارش ابرهای رحمانی خداوند قرار دهیم. آیا عاق والدین و کاهل نماز می­تواند جرء یاران حسینی باشد؟! آیا جوانی که مبتلا به روابط نامحرم است می­تواند به ندای «هل من ناصر» حسینی پاسخ گوید؟! مسلما نه. امام حسین (علیه­السلام) در شب عاشورا خطاب به اصحاب فرمودند کسی که ذره­ای حق الناس به گردنم دارد اینجا نماند. حال چگونه می­توانیم با قامتی که حق مردم آن را خمیده کرده در خیمه­ی حسینی حاضر شویم و مورد توجه خاص قرار گیریم؟! پس تکلیف خود با گناهانمان را یکسره کنیم.

8.  اهل بیت (علیهم­السلام) معدن جود و بخشش الهی و معدن کرامت هستند. لذا هیچ عزاداری را بی­نصیب نمی­گذارند. بنابراین اگر پشتی خمیده از گناه هم داریم، اگر رویی شرمسار از امام زمان داریم، اگر اعمالی زشت و ناپسند داریم، باز هم بدانیم که آن­ها طبیب دردمندان و یاری دهنده­ی بی­پناهان هستند. هنگام حضور در مجلس عزای حسینی به این سو و آن سو نگاه کنیم و خطاب به امام زمان که صاحب عزا هستند بگوییم: با همه­ی روسیاهی و آن هم برای عرض ادب خدمت رسیدم. آقا عزیز! سلام ما را هم پذیرا باشید و این عمل ناچیز را از ما قبول بفرمایید.     

بسم الله الرحمن الرحیم

ابو بصیر یکی از شاگردان امام باقر (علیه­السلام) است که از نعمت بینایی بی­بهره بود.

روزی محضر حضرت مشرف شد و عرض کرد: شما وارث رسول خدایید؟ حضرت فرمودند: بله.  

گفت: رسول خدا وارث انبیای الهی است؟ حضرت فرمودند: بله.  

گفت: شما می­توانید ـ همانند انبیای الهی ـ مرده­ها را زنده کنید و کورها را شفا دهید؟ 

امام ـ که متوجّه خواسته­ی ابوبصیر شده بودند ـ فرمودند: بله به اذن الهی ما می­توانیم این کارها را هم انجام دهیم.  

بعد حضرت فرمودند: ای ابوبصیر جلو بیا! آنگاه دو دست مبارکشان را به چشمان او کشیدند. به اذن خداوند چشمانش بینا شد و توانست همه جا را ببیند.  

امام اندکی بعد فرمودند: ای ابوبصیر! آیا دوست داری چشمانت بینا باشد و در آخرت همانند مردم جواب پس دهی؛ یا اینکه دوست داری به حالت قبلی خود برگردی و در مقابل بدون حساب وارد بهشت شوی؟  

ابوبصیر بعد از اندکی درنگ گفت: چشمانم را به حالت اوّل برگردانید.  

(کتاب شریف بحارالأنوار ج : 78 ص : 201 به نقل از کِتَابُ دَلَائِلِ الْإِمَامَةِ لِلطَّبَرِیِّ)  

در روایت ظرافتهایی است که به برخی از آنها اشاره می­شود:­ 

1ـ ابوبصیر به خاطر ادب و حیایی که داشت، خواسته­ی خود را امام را بسیار مؤدبانه امام مطرح کرد.  

نتیجه: ما هم از خدا و امام زمانمان خواسته­هایی در قالب دعا و توسل داریم. سعی کنیم خواسته ی خود را مؤدبانه مطرح کنیم نه اینکه ـ خدای ناکرده ـ متکبرانه و از موضع طلب­کار چیزی بخواهیم. فراموش نکنیم که مهمتر از برآورده شدن خواسته و حاجت، اظهار بندگی در محضر خدای یکتا و تقویت روحیه­ی تواضع در برابر امام زمان (علیه­السلام) است.     

2ـ مصلحت ابوبصیر در این بود که نابینا باشد.  

نتیجه:  اگر خداوند متعال ما را از نعمتی محروم کرده، توجه داشته باشیم که حتما مصلحت ما در همین بوده است. مثلا اگر قیافه­ی زیبایی نداریم یا مال و ثروت سرشاری در دستمان نیست. بدانیم که شاید زیبایی و مال به مصلحتمان نبوده و چه بسا ممکن بوده به خاطر قیافه­ی زیبا و مال و ثروت، آخرت خود را به باد دهیم. همانگونه که برخی از مردم بر باد داده­اند.  

3ـ ابوبصیر به خاطر آخرت خود نابینایی را بر بینایی ترجیح داد.  

نتیجه: اگر در زندگی خود، آخرت محور باشیم تحمل بسیاری از مشکلات و ناکامیها برایمان شیرین خواهد بود. مثلا اگر  انسان بداند که صبر کردن بر بد اخلاقی همسر می­تواند او را بهشتی می­کند راحت­تر زندگی می­کند. اگر جوانی بداند که صبر کردن بر «فقر»، «نقص جسمی»، «بیماری» یا حتی «بی توجهی دیگران» موجب می­شود در آخرت بهره­ی فراوانی ببرد، به استقبال مشکلات می­رود. چنین شخصی نه تنها از خداوند شکایت نمی­کند؛ بلکه شاکرانه از دل سختی­ و گرفتاری­ها عبور کرده و می­داند که این سختی در واقع سفره­ی نعمتی است که خدای متعال برای او گسترده است.   

*سالروز شهادت باقر العلوم ، امام باقر (علیه­السلام) را به همه­ی شیعیان تسلیت عرض

می­کنم*   

لینک مطلب در خبرگزاری: http://www.yazdfarda.com/news/41132.html

بسم الله الرحمن الرحیم  

ماه رجب، ماه سرازیر شدن رحمت الهی به سوی بندگان را خدمت شما تبریک عرض می کنم   

برخی از اعمال ماه رجب

* حضرت رسول اکرم (صلی­الله­علیه­وآله) فرمودند: ماه رجب ماه استغفار امت من است، پس در این ماه بسیار استغفار کنید که خداوند آمرزنده و مهربان است. در ماه رجب رحمت خداوند به سوی بندگان او سرازیر می­شود. پس در این ماه بسیار بگویید: «أستَغفِرُ اللهَ وَ أسألُهُ التَّوبَه».

* هر که یک روز از رجب را روزه بدارد مستوجب خشنودی خداوند می­شود و غضب الهی از او دور گردد و هر که سه روز از ماه رجب را روزه بدارد، بهشت بر او واجب می­گردد.  

* هر که در ماه رجب صد مرتبه بگوید: «أستغفِرُ اللهَ الَّذی لا إلهَ إلا هُو وَحدَهُ لا شَریکَ لَه وَ أتوبُ إلَیه» و ختم کند آن را به صدقه، ختم فرماید حق تعالی برای او به رحمت و مغفرت. و کسی که این ذکر را چهارصد مرتبه بگوید، بنویسد خداوند برای او اجر صد شهید.

* کسی که در ماه رجب هزار مرتبه بگوید: «لا إله إلا اللهُ»، بنوسید خداوند عزوجل برای او صد هزار حسنه و بنا فرماید برای او صد شهر در بهشت.

* کسی که در ماه رجب، در وقت صبح هفتاد مرتبه و در وقت عصر هم هفتاد مرتبه بگوید: «اللّهُمَّ إغفِر لِی و تُب عَلَیَّ»، و در ماه رجب بمیرد خداوند از او راضی باشد و آتش او را مسّ نکند.

* در جمیع این ماه هزار مرتبه بگویید: «أستَغفِرُ اللهَ ذَا الجَلالِ وَ الإکرامِ مِن جَمیعِ الذُّنوبِ وَ الآثام»، خداوند او را بیامرزد.

* در روایات فضیلت بسیاری وارد شده است در خواندن ده هزار مرتبه (یا هزار مرتبه) سوره­ی توحید در این ماه. 

* هر که در ماه رجب یک روز روزه بگیرد و چهار رکعت نماز گذارد و بخواند در رکعت اوّل، صد مرتبه «آیه الکرسی» و در رکعت دوم، دویست مرتبه «قُل هو اللهُ أحد»، نمیرد مگر این که جای خود را در بهشت ببیند یا دیده شود برای او.

* کسی که سه روز از این ماه را (پنج­شنبه، جمعه و شنبه) روزه بدارد، حق تعالی برای او ثواب 900 سال عبادت بنویسد.

* در تمام ماه رجب شصت رکعت نماز بگذارد، به این صورت که در هر شب آن دو رکعت به جای آورد و در هر رکعت، یک بار «حمد»، سه بار «قل یا أیها الکافرون» و یک بار «قل هو الله أحد» بخواند و چون سلام دهد، دستها را بلند کند و بگوید: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ لَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ الْحَمْدُ یُحْیِی وَ یُمِیتُ وَ هُوَ حَیٌّ لَا یَمُوتُ بِیَدِهِ الْخَیْرُ وَ هُوَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ النَّبِیِّ الْأُمِّیِّ وَ آلِه» و بکشد دستها را به صورت خود. کسی که این عمل را به جای آورد، حق تعالی دعای او را مستجاب گرداند و ثواب شصت حج و شصت عمره به او عطا فرماید.

* کسی که در یک شب از ماه رجب بخواند: یکصد مرتبه «قل هو الله أحد» و دو رکعت نماز بگذارد گویا در راه خدا صد سال روزه گرفته است.

* شب جمعه­ی اوّل ماه رجب را «لَیله الرَّغائب» می­گویند و از برای آن عملی است از حضرت رسول اکرم (صلی­الله­علیه­وآله) با فضیلت بسیار از جمله این که موجب آمرزش گناهان بسیار او می­شود.

طریقه­ی انجام اعمال لیله الرغائب: روز پنج شنبه­ی اوّل آن ماه را روزه می­داری و چون شب جمعه شود مابین نماز مغرب و عشاء دوازده رکعت نماز می­گذاری که هر دو رکعت آن به یک سلام است (شش نماز دو رکعتی)، در هر رکعت از آن یک مرتبه «حمد»، سه مرتبه «انا أنزلناه»، دوازده مرتبه «قل هو الله أحد» می­خوانی و چون فارغ شدی از نماز هفتاد مرتبه می­گویی: «اللهمَّ صَلِّ عَلی محمَّدٍ النَّبیِّ الأمّیِّ وَ عَلی آله». سپس به سجده می­روی و هفتاد مرتبه می­گویی: «سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الملائِکَهِ وَ الرُّوحِ». پس سر از سجده برمی­داری و هفتاد مرتبه می­گویی: «ربِّ اغفِر وَ ارحَم و تَجاوَز عَمّا تَعلَم، إنَّکَ أنتَ العَلیُّ الأعظَم». پس باز به سجده می­روی و هفتاد مرتبه می­گویی: «سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الملائِکه وَ الرّوحِ». پس حاجت خود را می­طلبی که انشاء الله برآورده خواهد شد. 

     به نام او که دل دیوانه ی اوست  

    قلوب عاشقان پروانه ی اوست

 سال جدید را خدمت همه تبریک عرض می­کنم . امید که در سال جدید تولدی دگر باره داشته و با کنار گذاشتن اشتباهات خود به امام زمان «عجل­الله­تعالی­فرجه­­» که تجلّی همه ی خوبیهاست نزدیکتر شویم.  

در سال نو متعهد می­شویم

1. نمازهای خود را در وقت فضیلت بخوانیم.

امام صادق «علیه­السلام» فرمود: شیعیان ما را با رعایت اوقات نماز امتحان کنید.

2. حداقل یک وعده از نمازهایم را به جماعت بخوانیم.

پیامبر اکرم «صلی­الله­علیه­وآله» به ابوذر فرمود: تا زمانی که در مسجد نشسته­ای خدای تعالی به تعداد هر نفسی که می­کشی، یک درجه در بهشت به تو می­دهد و فرشتگان بر تو درود می­فرستند.

3. هر شب قبل از خواب دو رکعت نماز برای سلامتی و فرج امام زمان «عجل­الله­تعالی­فرجه­» بخوانیم.  

در قرآن کریم آمده است: «و إذا حُیّیتُم بتَحیّهٍ فَحَیّوا بأحسَنَ مِنها أو رُدّوها ... / و هنگاهی که به شما دورد گویند: شما درودی نیکوتر از آن، یا همانندش را پاسخ گویید». وقتی شما هدیه­ و تحیتی به امام زمان «علیه­السلام» می­دهید، ایشان با بزرگواری خود به این هدیه پاسخ می­دهند.   

4. روزی پنجاه آیه از قرآن کریم بخوانیم.

 امام صادق «علیه­السلام» می­فرماید: قرآن عهد و پیمان الهی است. شایسته  است که مسلمان به عهد الهی بنگرد و روزانه پنجاه آیه از آن را قرائت کند.

5. بعد از نماز صبح و عصر، هفتاد بار استغفار کنیم.

امام صادق «علیه­السلام» می­فرماید: کسی که بعد از نماز صبح، هفتاد بار استغفار کند خداوند هفتاد هزار گناه از او می­بخشد. [همچنین بعد از نماز عصر]

6. روزی صد بار صلوات بر محمد و آل محمد بفرستیم.

امیرالمؤمنین «علیه­السلام» می­فرماید: اثر صلوات در بخشش گناهان، بسیار بیشتر است از اثر آب در خاموش کردن آتش.

7. هفته­ای یکبار زیارت عاشورای امام حسین «علیه­السلام» را بخوانیم.

امام صادق «علیه­السلام» فرمود: هر کس زیارت عاشوا را [از روی اخلاص و توجّه] بخواند، خداوند برایش یکصد میلیون درجه بنویسد و مثل کسی باشد که همراه آن حضرت جهاد کرده باشد.

   ابو بصیر یکی از شاگردان امام باقر (علیه­السلام) بود و از نعمت بینایی بی­بهره بود.

روزی به محضر حضرت مشرف شد و عرض کرد: شما وارث رسول خدایید؟ حضرت فرمودند: بله.

گفت: رسول خدا وارث انبیای الهی است؟ حضرت فرمودند: بله.

گفت: شما می­توانید ـ همانند انبیای الهی ـ مرده­ها را زنده کنید و کورها را شفا دهید؟

حضرت ـ که متوجه خواسته­ی ابوبصیر شده بودند ـ فرمودند: بله به اذن الهی ما می­توانیم این کارها را هم انجام دهیم.

حضرت فرمودند: ای ابوبصیر جلو بیا! آنگاه دو دست مبارکشان را به چشمان او کشیدند و به اذن خداوند چشمانش بینا شد و توانست همه جا را ببیند.

امام اندکی بعد فرمودند: ای ابوبصیر! آیا دوست داری چشمانت بینا باشد و در آخرت همانند مردم جواب پس دهی؛ یا اینکه دوست داری به حالت قبلی خود برگردی و در مقابل بدون حساب وارد بهشت شوی؟

ابوبصیر اندکی درنگ کرد و بعد گفت: چشمانم را به حالت اوّل برگردانید.

(کتاب شریف بحارالأنوار ج : 78 ص : 201 به نقل از کِتَابُ دَلَائِلِ الْإِمَامَةِ لِلطَّبَرِیِّ)

این روایت دارای ضرافتهایی است که به برخی از آنها اشاره می­شود:­

1ـ ابوبصیر به خاطر ادب و حیایی که داشت خیلی زیبا خواسته­ی خود را با امام مطرح کرد.

نتیجه: ما هم از خدا و امام زمان خواسته­هایی در قابل دعا داریم. سعی کنیم مؤدبانه درخواست کنیم نه اینکه خدای ناکرده خود را طلبکار بدانیم.

2ـ مصلحت ابوبصیر در این بود که نابینا باشد.

نتیجه:  اگر خداوند ما را از نعمتی محروم کرده، بدانیم که حتما مصلحت ما در همین بوده است. مثلا اگر قیافه­ی زیبایی نداریم یا مال و ثروت سرشاری در دستمان نیست، بدانیم که شاید زیبایی و مال به مصلحتمان نبوده و چه بسا ممکن بوده به خاطر قیافه­ی زیبا و مال و ثروت آخرت خود را به باد دهیم. همانگونه که خیلی از مردم به باد داده­اند.

3ـ ابوبصیر به خاطر آخرت خود نابینایی را بر بینایی ترجیح داد.

نتیجه: اگر در زندگی آخرت محور باشیم تحمل بسیاری از مشکلات و ناکامیها برایمان شیرین خواهد بود. مثلا اگر خانمی بداند که صبر کردن بر بد اخلاقی شوهر او را بهشتی می­کند راحت زندگی می­کند. یا اگر جوانی بداند که صبر کردن بر «فقر»، «نقص جسمی»، «مریضی» یا حتی «بی توجهی دیگران» موجب می­شود در آخرت بهره­ی فراوانی ببرد، به استقبال مشکلات می­رود و این نه تنها از خداوند شکایت نمی­کند بلکه شاکرانه مشکلات را پشت سر می­گذارد.

*سالروز شهادت باقر العلوم ، امام باقر (علیه­السلام) را به همه­ی شیعیان جهان تسلیت عرض می­کنم*